Μία μουσική σύνθεση για να μπορεί να σταθεί επάξια σε μία αίθουσα συναυλιών χρειάζεται έμπνευση,φαντασία,φόρμα και το αυτονόητο ο Συνθέτης να γνωρίζει καλά το αντικείμενο ώστε να το υπηρετεί σωστά.
Φαντασία είναι ο ιδεατός κόσμος του καθενός,το πόσο βλέπει ρεαλιστικά την κοινωνία,την καθημερινή ζωή μας,ή πόσο την παραλλάσσει με τη φαντασία του για να τη χωρέσει στο δικό του φανταστικό κόσμο.Αλοίμονο αν όλοι οι άνθρωποι έβλεπαν τα ίδια πράγματα,δε θα υπήρχε ποικιλία στη μουσική και αντίθεση στο γούστο για την τέχνη.Η έμπνευση πέρα από την καθημερινή ανάγκη του δημιουργού να διεισδύει ερευνητικά σε απλά ή πολύπλοκα θέματα,και να αντλεί ή και να εξαντλεί μέσα από εκεί την έμπνευση νομίζω ότι είναι και ένα φιλοσοφικό ζήτημα.Ο Πλάτωνας μέσα από τη διαλογική με τον Ίωνα (1ος  Ραψωδός από την Έφεσο) καταλήγει να πεί,πως δεν είναι βέβαια η τεχνική που τον κάνει ν’απαγγέλει ωραία τα ποιήματα του Ομήρου αλλά κάποια θεϊκή δύναμη που τον εμπνέει. «Η Μούσα δημιουργεί ενθέους και από τους ενθέους τούτους σχηματίζεται πλήθος άλλων που εκστασιάζονται»,δηλ.η μουσική όπως και άλλες Τέχνες είναι «δώρημα των Μουσών».
            Σίγουρα σε μια σύγχρονη κοινωνία η Τέχνη δεν πρέπει να στηρίζεται μόνο μέσα από την φιλοσοφική της υπόσταση.Ενας δημιουργός π.χ.χρειάζεται χρήσιμα εργαλεία στα χέρια του.Αυτά είναι οι μουσικές γνώσεις και η τεχνική την οποία έχει αποκτήσει κατά την ενασχόληση με την Τέχνη του.
            Ωστόσο για να λειτουργήσει μία σύνθεση δεν είναι δυνατόν να μην ενταχθούν όλα τα παραπάνω στοιχεία που αναφέρθηκα σε κάποια φόρμα.Αυτό το πιστεύω ακράδαντα για δύο τουλάχιστον λόγους,για το επικοινωνιακό ζήτημα μεταξύ μουσικής και ακροατή,αλλά και για να υπάρχει τάξη και καθοδήγηση της εμπνεύσεως.

ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ

            Δεν ξέρω αν μπορώ να σας πω με λεπτομέρεια πράγματα για τη μουσική μου.Το έργο κάθε δημιουργού είναι η ίδια του η ζωή.Δεν θέλω να χαρακτηρίσω τη Μουσική μου και να την εντάξω σε συγκεκριμένο στυλ,γιατί το στυλ το δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι.Υπάρχουν όμως επιρροές και προτιμήσεις στο μουσικό μου ιδίωμα κάτι σαν φλερτ ανάμεσα σε μένα και τον ρομαντισμό-υστερορομαντισμό,τον ιμπρεσιονισμό της Γαλλικής και Ρωσικής Σχολής,της Νεοκλασικής Περιόδου,ακόμα και της Μουσικής Τζαζ.
            Οι σύγχρονες τάσεις δε με αφήνουν καθόλου αδιάφορο,το αντίθετο ίσως,αλλά τις χρησιμοποιώ ελάχιστα,όχι για να ισχυροποιήσω μία άλλη θέση προς τις σύγχρονες τάσεις απλά εκφράζομαι μέσα από αυτές τις   τάσεις τουλάχιστον έως τώρα.